Өмет өзмимен

Сөю уты белән ялкынланып,
Күпме еллар сине эзлимен;
Күңел күген болыт басканда да,
Табалмам дип, өмет өзмимен.

Мин эзлимен сине канатланып,
Таулар үтәм, кырлар буйлыймын;
Тормышыма матур чәчәкле яз
Алып килерсең, дип уйлыймын.

Белмәсәм дә синең кемлегеңне,
Күрмәсәм дә сылу йөзеңне,
Беләм, иркәм, олы мәхәббәтем
Табыр әле бер көн үзеңне.