Өзелеп сөйгәнгә күрәдер

Мин сине уйлап та карамыйм,
Көннәрен, үтәгән көч белән.
Исеңә төшеңә төшәмдер,
Төшеңнән бул чагыш көч белән.

Ә, минем! төннендә-төннендә,
Иртәләр киленә сөймистә.
Үзәгем өзелеп сагынам,
Сагынмас— чаралар юк кичтә!

Иң изге догалар топлармы,
Мең кабат дисеңме әндәчә.
Һәр вакыт янымда булганга,
Мин синең төшеңнән көңнәшән.

Көннәмә дисеңдә мин сине,
Төшеңнән — көңнәшән дигәндер!
Моңаеп дөньяда онытып,
Өзелеп сөйгәнгә күрәдер!