Сынау арты, сырау буя дөнья
Сез минем ничәсе?
Әй, йолдызлар туа, сүнә тора
Мәңгелеккә, мәңге кичәсе
Заманалар сытып сада,
Сындырмагыз сабыр канатым
Инем дәге изге фәрештәмдәй,
Сак(у) булганын өчен яратым.
Нурагыла, зәңгәр күзләреңнән
Дулкын, дулкын булып чамасыз.
Кояшка җырып икән тургай сыман,
Атлы китәрмен күк чарасыз.
Заманалар сытып сада,
Сындырмагыз сабыр канатым
Инем дәге изге фәрештәмдәй,
Сак(у) булганын өчен яратым.
Бу җиһанга да чиксез бәхетле мин,
Кабатланмас гомер кичерде.
Безгә тигән сөю, сәгәтемне,
Татын агын әле кичеле.
Заманалар сытып сада,
Сындырмагыз сабыр канатым
Инем дәге изге фәрештәмдәй,
Сак(у) булганын өчен яратым.
Йөз сок-зиләй һалар күңнеләп өзләр,
Без назланган һисләр диңгезен.
Һәр сулышым күкрәү, төтрәү дә тиң,
Гасырларга тиң дер һәр көнем.
Заманалар сытып сада,
Сындырмагыз сабыр канатым
Инем дәге изге фәрештәмдәй,
Сак(у) булганын өчен яратым.