*Куплет:*
Җилләр әйләнә, йөрәкләр тавышсыз,
Һәр бер көн яңа сынаулар алып килә.
Фәрештәнең сүзе ишетелә,
Һәм ул, күкләргә карап, җылый.
Үзенең юлын тапты ул,
Һәм аның күңелендә тынычлык уянып китте.
Җирдәге һәр нәрсә уза,
Тик мәхәббәт кала, ул мәңгелеккә кала.
*Кушымта:*
Мин сине бик кызганам, ләкин ничек бар шулай бул,
Мин булышырмын, сагалап тор, Дустым.
Баш очыма чирле килеш бассам,
Ят, коткар, үз тормышыңа ышан — бу синең юлыңдыр.
Ләкин аяк астына яктылыгым белән кагылсам,
Җаныңны газаплама, могҗизалардан могҗизаларга ышанма,
Ул бу дөньядан китәчәк, кызганычка каршы — бу аның өлеше…
Язмышка каршы килмә, ул Бөек!
*Ахыр:*
Һәм, ниһаять, ул язмышына юл куйды,
Үз мәхәббәте өчен гомерен биргән.
Врач тарихы мәңгегә йөрәкләрдә,
Иксез-чиксез күкләрдә якты ераклык кебек.
Һәм хәзер ул күкләрдә,
Һәр йолдызда аның күз яшьләре ялтырый.
Һәм без аны онытмыйбыз,
Ул безнең күңелләрдә мәңге яши.
