Соры күбәләгем, күк канатларың
Ничек сынды соң? Кем сындырды?
Син оча идең кошлар белән бергә,
Хәзер кулымда ял итәсең.
Соры күбәләгем, тыныч канатың
Ничек авырды? Кем авырттырды?
Син йөрдең чәчәкләр өстендә,
Хәзер минем күңелем өстендә.
1 куплет
Бакчада идең, гөлләр арасында,
Кояш нуры сиңа җылы иде.
Мин сиңа карап, үземә көлеп,
Күңелем синең белән табышты.
Син күк түгел идең, сизәрен идең,
Соры төсеңдә сафлык яшеренгән.
Мин сиңа әйттем: «Оч, күбәләгем, оч»,
Син исә минем кулга кунып көлдең.
Кушымта
2 куплет
Көннәр узды, яңгырлар яуды,
Салкын җилләр бакчаны урап үтте.
Син очам дисәң, канатың авырта,
Очам дисәң, оча алмыйсың.
Күбәләкләр озак яшәми диләр,
Бер көзгә кадәр генә диләр.
Син шул көзне минем янда каршыладың,
Ә мин сиңа озатырга җылы сүзләр әйттем.
Кушымта
3 куплет
Хәзер кар ява, аксыл кар,
Соры күбәләгем юк инде.
Тик истә калды синең канатың,
Ничек сынган — шул истә калды.
Мин бакчага барам язын,
Яңа күбәләкләр оча.
Алар арасында син булмасаң да,
Син һаман минем күңелемдә очасың.
Кушымта
Соры күбәләгем… тыныч йокла…
