Бейей, бейей — бейей!
Аяклар үзе бейей!
Куллар да кушылды —
Бөтен гәүдә бейей!
Бейей, бейей — бейей!
Йөрәк дә эченнән бейей!
Әни әйтә: «Утыр инде!»
Ләкин аяк тыңламый — бейей!
Бер көн мәктәптә бейи башладым —
Өстәл артында утырып калтырыйм!
Укытучы: «Ник болай селкенәсең?»
Мин: «Әй, йөрәгемә бию кергән!»
Ул: «Дәфтәргә яз!» —
Мин: «Язам, тик биеп-биеп язам!»
Хәрефләр дә бейи кәгазь өстендә —
Укытучы: «Бу хатмы, әллә бию?»
Әни: «Ашарга!» —
Мин: Бейеп барам.
Әни: «Ашны чәчмә!» —
Мин борылып-борылып ашыйм.
Әни: «Ник болай?»
Мин: «Бу — бию ашы!
Бер кашыкта — бер адым,
Икенчедә — бер бөтерелеш!»
Әни (көлеп): «Кил бире, йолдызым,
Ашны утырып аша.
Ашаганнан соң бейерсең —
Монысы бию түгел, аш бетерү!»
Бабай: «Бейисеңме? Әйдә, бейек!
Мин дә яшь чакта бии идем —
Ләкин минем аяк ике төрле:
Берсе — уңга, берсе — сулга тарта!
Мин кияүдә бейи башлаган идем —
Кәләш белән икебез дә егылдык!
Син бейе, тик аягыңны кара —
Егылсаң, йолдыз җиргә төшә!»
Мин: «Бабай, йолдызлар егылмый!»
Бабай: «Егылсалар, алар метеорит була!
Син метеорит булып егылма,
Йолдыз булып бейе!»
Әни бейи — печән чапкандай.
Бабай бейи — таякка таянгандай.
Мин бейим — җил астында сыбык кебек!
Әни: «Бергә бейик, йолдызым,
Әйберләрне ватмыйча гына!»
Бабай: «Мин ватам! — дип бер чәйнек елганырга тотынды.
Әни: «Тукта, бабай, син бию түгел, аш бетерү белән данлы!»
Бергә бейибез — бергә көләбез.
Бергә егылабыз — бергә торабыз!
— Бейисенме?
— БЕЙЕСЕН!
— Йолдыз бейисенме?
— КҮКТӘ ДӘ БЕЙИ!
— Әни бейисенме?
— ПЕЧӘН ЧАПКАНДА!
— Бабай бейисенме?
— ТАЯК БЕЛӘН ДӘ!
— Ә без?
— БЕЗ БЕЙИБЕЗ!
— Кем иң көчле?
— БЕЙҮ!
БЕЙЕЙ, БЕЙЕЙ — БЕЙЕЙ!!!
СТЕНА БЕЙИ, ИДӘН БЕЙИ!!!
ЧӘЙНЕК ТӘ БЕЙИ — ВА-ВА-ВА!!!
Әни: «Мин әйттем бит!»
Мин: «Тик бейгәндә бит!»
Бабай: «Ярар, чәйнек — иске иде.
Хәзер яңа чәйнеккә бейибез!»
БЕЙЕЙ!!!
Мин: «…Егылдым. Йолдыз түгел, метеорит булып».
Бабай: «Метеоритлар да бейи — күктә!
Тик аларны күрмиләр — тиз бит!»
