(1-се куплет)
Эй, һандуғас һайрауы май томанда,
Йәнде ҡараңғыға тиклем тултыра!
Тынысландырмай, йоҡлатмай, ә тултыра.
Артыҡ тултыра, сиктән аша сыға.
Һәм был тулылыҡты ҡуяһы ер юҡ,
Йырҙан башҡа, уны бер кем дә ишетмәй,
Һинән һәм минән башҡа.
(Ҡушымта)
Барыһы ла шыбырлай: «Йәшә! Ян! Бүлеш!»
Яҙ әлегә йәшел ялҡындан иҫерек.
Шараптан иҫерек түгел, үҙенән үҙе.
Тота алмағандан был көстө,
Ул тышҡа ынтыла һәм һорай
Һәр күҙәнәккә, һәр һулышҡа,
Һәр «мин һине яратам»ға.
(2-се куплет)
Һәм бына — хыялдар, тамыр ебәргәндәр,
Күк һыҙаттарында үҫә.
Ерҙә түгел. Көнкүрештә түгел.
«Нимә эшләргә» исемлегендә түгел.
Күктә.
Унда, ҡайҙа әүрәтәлеккә урын юҡ,
Ҡайҙа бары тик һин һәм мин
Һәм был сикһеҙ киңлек.
Һин — таңдың усындағы иртә кеүек.
Һин — минең ҡанаттарымдағы ялҡын.
Ялҡын, ул яндырмай, ә йылыта.
Емермәй, ә булдыра.
Көсөмдө кәметмәй, ә өҫтәй.
(Ҡушымта)
Барыһы ла шыбырлай: «Йәшә! Ян! Бүлеш!»
Яҙ әлегә йәшел ялҡындан иҫерек.
Шараптан иҫерек түгел, үҙенән үҙе.
Тота алмағандан был көстө,
Ул тышҡа ынтыла һәм һорай
Һәр күҙәнәккә, һәр һулышҡа,
Һәр «мин һине яратам»ға.
(3-сө куплет)
Мин иҫләйем, нисек беҙ осраштыҡ.
Күпселектә түгел. Шаулы урамда түгел.
Әүрәтәлектә түгел. Ә унда,
Ҡайҙа күк ер менән осраша,
Ҡайҙа ҡояш байыу алтын булып тарала,
Ҡайҙа тынлыҡ һүҙҙәрҙән ҡысҡырыраҡ һөйләй.
Һин һуҡмаҡ буйлап бара инең,
Һәм ел сәстәрең менән уйнай ине.
Һәм мин аңланым: был — осраҡлы түгел.
Был — шул сәғәт. Изге һәм нәфис,
Мөхәббәт һабағындағы ысыҡ кеүек.
Тота алмайһың. Һаҡлай алмайһың.
Тик кисерәһең, һулышты туҡтатып,
Ҡурҡып ҡыуып ебәреүҙән.
Ҡурҡып, был төш, ул өҙөләсәк
Ҡояштың беренсе нуры менән.
(Ҡушымта)
Барыһы ла шыбырлай: «Йәшә! Ян! Бүлеш!»
Яҙ әлегә йәшел ялҡындан иҫерек.
Шараптан иҫерек түгел, үҙенән үҙе.
Тота алмағандан был көстө,
Ул тышҡа ынтыла һәм һорай
Һәр күҙәнәккә, һәр һулышҡа,
Һәр «мин һине яратам»ға.
(Бридж)
Тулҡын алып китә — «Ҡайҙа?» тип һорамай —
Бер иркәләү. Бер ҡотороу. Бер ҡараңғылыҡ.
Мин һиндә батам, Иордан һыуҙарында кеүек,
Терелеү өсөн — һәм тағы һинең артыңдан сумырға.
Ҡурҡмайынса. Артыма ҡарамайынса.
Шөбһәләнмәйенсә. Сөнки һинһеҙ —
Тормош түгел, ә көтөү.
Ә һинең менән — хатта үлем ҡурҡыныс түгел.
(Ҡушымта)
Барыһы ла шыбырлай: «Йәшә! Ян! Бүлеш!»
Яҙ әлегә йәшел ялҡындан иҫерек.
Шараптан иҫерек түгел, үҙенән үҙе.
Тота алмағандан был көстө,
Ул тышҡа ынтыла һәм һорай
Һәр күҙәнәккә, һәр һулышҡа,
Һәр «мин һине яратам»ға.
(Финал)
Эй, ярты! Һинһеҙ — йыр көйһөҙ кеүек.
Розаһыҙ баҡса кеүек.
Һинһеҙ йәннәт тә йәннәт түгел.
Ә мәңгелек — һалҡын йондоҙҙар янындағы төш кенә.
Мин ҡулыңды алам. Мин күҙҙәреңә ҡарайым.
Һәм мин беләм: беҙ — осраҡлы түгел.
Беҙ — шул мәғәнә, уны ғүмер буйы эҙләнек.
Беҙ — шул яуап, уны таба алманыҡ.
Һәм беҙ бер-беребеҙҙе таптыҡ.
Был май томанда. Был һандуғас һайрауында.
Был яҙҙың йәшел ялҡынында.
Һин — минең яҙым. Һин — минең йырым.
Һин — минең тормошом. Һинһеҙ — бушлыҡ.
Һинең менән — барыһы.
Һәм мин башҡа бер нәмә лә теләмәйем.
Тик һине. Тик беҙҙе.
Тик был баҡсаны, был төндө, был һайрауҙы,
Ул йөрәктәребеҙҙә яңғырай. Мәңгегә.
